- Oszustwa kapitałowe -
Co to jest oszustwo kapitałowe?
Oszustwo kapitałowe lub dezinformacja w obrocie papierami wartościowymi znajduje się w art. 311 kodeksu karnego.
Art. 311 kodeksu karnego uzupełnia regulacje art. 100 i 103–104 ustawy o ofercie publicznej, które regulują nieprawidłowości w odniesieniu do obrotu publicznego. Przepis kodeksu karnego penalizuje zachowania poza publicznym obrotem papierami wartościowymi.
Na czym może polegać oszustwo kapitałowe?
Przestępstwo przeciwko zgodności z prawdą dokumentacji związanej z obrotem papierami wartościowymi warunkującej prawidłowość tego obrotu (oszustwo kapitałowe) może polegać na rozpowszechnianiu nieprawdziwych informacji lub przemilczeniu takich informacji, które mają istotne znaczenie dla nabycia, zbycia papierów wartościowych, podwyższenia albo obniżenia wkładu przez inwestora.
Innymi słowy informacje które mają istotne znaczenie dla nabycia, zbycia papierów wartościowych, podwyższenia albo obniżenia wkładu przez inwestora to takie, w oparciu o których posiadanie, inwestor podejmuje decyzję o nabyciu lub zbyciu papierów wartościowych albo o podniesieniu lub obniżeniu swojego wkładu, a przez to korzystniej rozporządza swoim majątkiem przez osiągnięcie zysku lub uniknięcie straty.
Nieprawdziwe informacje można opisać jako niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, niepełne, a więc pomijające pewne fakty albo też zawierające wskazania, które w rzeczywistości nie miały miejsca, często także takie w których pewne okoliczności są pominięte, a inne zmienione lub dodane.
Nieprawdziwe informacje dotyczyć mogą wszystkiego co pośrednio lub bezpośrednio związane jest z papierami wartościowymi znajdującymi się w obrocie. Za nieprawdziwe informacje oczywiście uznawać należy wszelkie twarde dane jak wyniki finansowe czy informacje na temat zawieranych kontraktów, nawiązywanych współprac.
Czy oszustwo kapitałowe może dotyczyć informacji o prognozach wyników danej spółki?
W praktyce zarzuty z art. 311 kodeksu karnego (oszustwo kapitałowe_ bywają sformułowane także w odniesieniu do informacji o prognozach wyników, rentowności czy rozwoju podmiotu których dotyczą papiery wartościowe. Niestety, w praktyce istnieją sprawy gdzie organom ścigania zatarła się granica pomiędzy uprawnioną oceną co do nieprawdziwości danych, a abstrakcyjną oceną np. prognoz ekonomicznych. W praktyce organom zdarza się pochopnie twierdzić, że ustalone przez emitentów prognozy, okazały się w nazbyt optymistyczne, co stanowi o ich nieprawdziwości.
Jak się bronić w sprawach o oszustwo kapitałowe?
Polemika z tego rodzaju retoryką jest niezwykle złożona i trudna. Obrona w sprawach w których w grę wchodzi złożona analiza ekonomiczna wymaga znajomości nie tylko przepisów prawa karnego, ale także zaawansowanej ekonomii oraz praktyki i specyfiki obrotu określonymi instrumentami finansowymi. Niełatwym jest w praktyce przekonanie organu ścigania, że warto uwzględnić w ocenie zachowania domniemanego sprawy pojęcia ryzyka inwestycyjnego oraz tego, że istotą prognoz jest to, że nie są możliwe do zweryfikowania w oparciu kryterium prawdziwości (prawda/fałsz).
Praktyka pokazuje, że art. 311 kodeksu karnego występuje łącznie z art. 286 kodeksu karnego, tj. przestępstwem oszustwa. Jest to zrozumiałe, albowiem oszustwo polega na wprowadzeniu w błąd celem spowodowania u pokrzywdzonego niekorzystnego rozporządzanie mieniem, czego końcowym efektem jest odniesienie przez sprawcę korzyści majątkowej.
W przypadku oszustwa kapitałowego – wprowadzenie w błąd polega na wywołaniu u inwestora błędu co do opłacalności inwestycji. Błąd ten można wywołać poprzez podanie nieprawdziwej informacji na temat papieru wartościowego albo podmiotu go dotyczącego, co przesądzi o decyzji inwestycyjnej.
Czy Komisja Nadzoru Finansowego (KNF) prowadzi postępowania w sprawach o oszustwo kapitałowe?
W przypadku przestępstw z art. 286 i 311 kodeksu karnego – mniejszy udział ma organ nadzoru nad rynkiem finansowym tj. Komisja Nadzoru Finansowego. Jest to spowodowane tym, że często oszustwa dotyczą obrotu lub emisji niepublicznej i zgłaszane są bezpośrednio do organu ścigania przez indywidualnych inwestorów.
Kancelaria Kopeć & Zaborowski w zakresie tzw. oszustw kapitałowych świadczy usługi polegające m.in. na:
- Opiniowaniu dokumentacji związanej z obrotem papierami wartościowymi na rynku niepublicznym: Doradztwo w zakresie ryzyka prawnokarnego, przeprowadzania analiz prawnokarnych oraz ekonomicznych.
- Przygotowanie strategii komunikacji oraz strategii procesowej: Doradztwo w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa związanego z obrotem papierami wartościowymi.
- Reprezentacja w postępowaniach przygotowawczych: Aktywne reprezentowanie podejrzanych o przestępstwa związane z obrotem papierami wartościowymi. Ocena zasadności zarzutów. Reprezentowanie pokrzywdzonych przestępstwami związanymi z obrotem papierami wartościowymi.
- Reprezentacja w postępowaniach sądowych: Aktywne reprezentowanie podejrzanych o przestępstwa związane z obrotem papierami wartościowymi.
- Współpraca z organami ścigania: Budowanie konstruktywnych relacji z organami ścigania w celu skutecznego przeciwdziałania oskarżeniom oraz wspieranie Klientów w trakcie postępowań karnych, a także nawiązywanie ścisłej współpracy z ww. organami.
Masz problem? Potrzebujesz wsparcia w zakresie oszustw kapitałowych? Nie zwlekaj!
Skontaktuj się z nami!
FAQ - Najczęściej zadawane pytania
Czym są oszustwa kapitałowe?
Oszustwa kapitałowe to celowe działania naruszające przepisy prawa gospodarczego i rynku kapitałowego, mające na celu osiągnięcie nienależnych korzyści finansowych kosztem inwestorów, akcjonariuszy lub samego rynku. Mogą obejmować m.in. manipulacje kursami akcji, emisję fikcyjnych papierów wartościowych, fałszowanie sprawozdań finansowych czy wprowadzanie inwestorów w błąd co do kondycji spółki. Zjawisko to dotyczy zarówno rynku publicznego (giełda, obligacje), jak i prywatnych inwestycji kapitałowych.
Jakie są przykłady oszustw kapitałowych?
Do najczęściej występujących oszustw kapitałowych można zaliczyć: manipulacje giełdowe – sztuczne zawyżanie lub zaniżanie kursów akcji („pump and dump”), wykorzystywanie informacji poufnych (insider trading), emisja papierów wartościowych bez pokrycia, fałszowanie sprawozdań finansowych spółek w celu pozyskania inwestorów, piramidy finansowe podszywające się pod legalne wehikuły inwestycyjne, przejęcia kapitałowe z wykorzystaniem fikcyjnych środków czy ukrytych powiązań.
Jakie przepisy regulują odpowiedzialność za oszustwa kapitałowe?
Podstawą są przepisy Kodeksu karnego (m.in. art. 286 – oszustwo, art. 296 – wyrządzenie szkody w obrocie gospodarczym), a także ustawa o obrocie instrumentami finansowymi oraz regulacje nadzorcze Komisji Nadzoru Finansowego (KNF). Ponadto, w przypadku rynku publicznego obowiązują przepisy unijne, takie jak rozporządzenie MAR (Market Abuse Regulation), które reguluje kwestie manipulacji i wykorzystania informacji poufnych.
Jakie kary grożą za oszustwa kapitałowe?
Konsekwencje są bardzo surowe, ponieważ oszustwa te zagrażają stabilności rynku finansowego. Obejmują: kary pozbawienia wolności – nawet do 10 lat w przypadku poważnych przestępstw, wysokie grzywny finansowe, zakaz pełnienia funkcji w spółkach publicznych i prywatnych, konfiskatę uzyskanych w ten sposób korzyści, sankcje administracyjne nakładane przez KNF, np. zawieszenie lub odebranie licencji maklerskiej czy doradczej.
Jakie są różnice między oszustwem kapitałowym a ryzykiem inwestycyjnym?
Inwestowanie na rynku kapitałowym zawsze wiąże się z ryzykiem strat, które wynikają z czynników rynkowych, np. spadku popytu, zmian kursów czy złej sytuacji gospodarczej. Oszustwo kapitałowe polega natomiast na celowym wprowadzeniu inwestorów w błąd lub manipulowaniu rynkiem. Różnica polega więc na tym, że w przypadku ryzyka inwestor godzi się na możliwą stratę, zaś w przypadku oszustwa zostaje bezprawnie wykorzystany.
Jak wykrywa się oszustwa kapitałowe?
Organy nadzoru finansowego (np. KNF, prokuratura, organy skarbowe) stosują zaawansowane metody analityczne: monitoring dużych i nietypowych transakcji na rynku, analiza sprawozdań finansowych pod kątem spójności danych, weryfikacja powiązań między spółkami i inwestorami, współpraca z instytucjami unijnymi (ESMA) i organami zagranicznymi, sygnały od sygnalistów wewnątrz firm. W przypadku rynku publicznego bardzo istotną rolę odgrywają również obowiązki informacyjne spółek giełdowych.
Kto może ponosić odpowiedzialność za oszustwa kapitałowe?
Odpowiedzialność dotyczy zarówno osób fizycznych, jak i podmiotów gospodarczych. Mogą to być: członkowie zarządu spółek, którzy świadomie fałszują dokumenty, maklerzy i doradcy inwestycyjni dopuszczający się manipulacji, audytorzy zatwierdzający nierzetelne raporty finansowe, inwestorzy stosujący insider trading lub tworzący piramidy finansowe, spółki publiczne i prywatne, jeśli tolerują oszukańcze praktyki.
Jak bronić się przed zarzutami oszustw kapitałowych?
Obrona w takich sprawach wymaga solidnego podejścia procesowego. Możliwe strategie to: wykazywanie braku zamiaru oszukańczego, udowodnienie, że działania były zgodne z obowiązującymi przepisami i praktykami rynkowymi, wskazanie, że spadek wartości inwestycji wynikał z czynników rynkowych, a nie manipulacji, powołanie biegłych z zakresu finansów i rachunkowości w celu obiektywnej oceny sprawozdań, zabezpieczenie pełnej dokumentacji decyzji inwestycyjnych.
Jak kancelaria prawna może pomóc w sprawach dotyczących oszustw kapitałowych?
Kancelaria wspiera klientów poprzez: reprezentację w postępowaniach przed organami nadzoru i sądami, opracowanie strategii obrony lub dochodzenia roszczeń, audyty finansowe i compliance, które wykazują brak nieprawidłowości, odzyskiwanie strat poniesionych przez inwestorów, doradztwo w zakresie ochrony reputacji spółki oraz komunikacji kryzysowej. Dzięki temu klienci zyskują profesjonalną ochronę przed zarzutami lub pomoc w dochodzeniu odszkodowań.
Jak zapobiegać oszustwom kapitałowym w firmie lub instytucji finansowej?
Podstawą prewencji są: wdrożenie procedur compliance i kodeksów etycznych, obowiązkowe audyty finansowe prowadzone przez niezależnych biegłych, regularne szkolenia pracowników z zakresu prawa rynku kapitałowego, monitorowanie transakcji pod kątem nadużyć, przejrzysta polityka informacyjna i raportowanie do rynku, stworzenie systemu whistleblowing, który umożliwia anonimowe zgłaszanie nadużyć. Takie działania znacząco ograniczają ryzyko odpowiedzialności karnej spółki oraz jej kadry kierowniczej.






